Taka moja sugestia....
Kto pamięta te czasy jak chodziło się gdzieś po kumlach i nagrywało na nagrywarkach 2x ? To były maszyny - zawcze jak kumpel mi nagrywał płytę to później studził ją machając w powietrzu... to był taki jego "patent" a co to dawało ? nie wiem ale Philipsy wypalane wtedy (około 1997-8 roku) działają do dziś...
pozdro.

plyty jednorazowe (cdr) uzywaja barwnikow organiczncyh a zapis odbywa sie poprzez utlenienie barwnika pod wplywem wysokiej temperatury (informacje sa postaci dluzszych i krotszych, ciemniejszych badz jasniejszych obszarow przereagowanego barwnika)
plyty cdrw zamiast barwnika i utleniania stosuja mase metaliczna (na bazie aluminium) ktora posiada scisle okreslona strukture krystaliczna okreslajaca sposob polaryzaji wiazki przechodzacej przez te mase - w wyniku podgrzania nastepuje sublimacja tej masy a w wyniku ochlodzenia resublimacja - z tym ze w innej, tez scisle okreslonej postaci, dajacej inna polaryzacje - ta postac zalezy od sposobu podgrzania i czasu stygniecia i mozna ja w pewnym ograniczonym zakresie kontrolowac

to wlasnie stad wynika to ze plyty RW tak dlugo byly wolniejsze w nagrywaniu - nie bylo materialu ktory odpowiednio szybko ustalalby swoja postac

odpowiednio przypalajac plyte rw mozna doprowadzic ja do 'prawie' pierwotnej postaci (golym okiem widac jednak ze plyta wyczyszczona FULL rozni sie od plyty nie uzytej

Nagrywarki nie mogą wytłaczać mikroskopijnych wgłębień (pity).
Na płytach jest specjalny barwnik organiczny np. cyjanina lub ftalocyjanina, która zmienia swoją przepuszczalność światła pod wpływem temperatury. Tzn przezroczysty barwnik ciemnieje po krótkotrwałym podgrzaniu. Z tą mocą to prawda, zapis wymaga silniejszego strumienia światła, niosącego znacznie więcej energii. Dlatego też podczas odczytu światło lasera dwukrotnie przenika przez barwnik i nie powoduje żadnych zmian.

No tutaj nie jest tak do konca. Wydaje mi sie ze duza roznica temperatur nie jest dobra dla nosnika i dla znajdujacych sie na nim danych (w sensie fizycznej wytrzymalosci lakieru). Stad wiec jezeli nosnik bardzo Ci sie nagrzewa w napedzie to moze to skrocic jego zywotnosc - wiec ma to wplyw na dane :) . Oczywiscie inaczej beda sie zachowywac rozne nosniki po wplywem wysokiej temperatury. Bardzo wrazliwe byly stare esperanze (takie co wygladaly jak taka zielona wyklejanka)

dzieki wielkie. z powyzszych odpowiedzi rozumiem ze rowniez rowniez nagrzewanie sie plyty w napedzie nie powinno miec wplywu na zawartosc plyty po odczycie. w takim razie wszystko po stronie plyt i TEAC'a. pozdrawiam

Gdzies czytalem, ze plyta bo skonczeniu nagrania jest gotowa do uzytku czyli jesli potrzebuje jakiegos czasu to bardzo krotki czas przez, ktory nagrywarka ja przytrzymuje a dopiero potem pozwala wyjac z napędu.

Czas chlodzenia jest bardzo krotki. Trudno powiedziec w jakim czasie dokladnie.

Ja robie testy na C1 i C2 zaraz po wypaleniu i nie ma z tym problemu.

Napewno dużo to czasu nie trwa ja takie płytki wsadzam do czytnika odrazu po nagraniu i nic się nie dzieje

Raczej nic sie nie stanie bo laser wypala z inna moca (wieksza) niz odczytuje. Mniejsza moc nie jest w stanie zmienic struktury fizycznej plyty (tzn. pit'ow czy land'ow).

Czas "schnięcia" płyty + witam
 

Witam wszystkich. Od dłuższego czasu (od zakupu TEAC 540E, który się popsuł (tacka przestała wyjezdżać) i otrzymaniu w zamian TEAC 548E który spisuje sie jako tako (błędy zapisu), przeglądam sobie cdrinfo no i forum. I naszło mnie takie (nieporuszane chyba wcześniej) zagadnienie. Czy płyty CDR/W mają czas "schnięcia". O co chodzi, już tłumaczę: laser przy nagrywaniu wywołuje zmianę fizyczną (pęcherzyki/mętnienie), i teoretycznie płyta powinna być gotowa do odczytu, tuż po wypaleniu. Ale czy może być tak, że zmiany wywołane przez laser, powinny się utrwalić ("zaschnąć") przez jakiś czas, gdyż w przeciwnym razie odczyt tuż po nagraniu - promień lasera nastawiony na odczytywanie (choć słabszy) mógłby zaburzyć, te nieutrwalone zmiany, i spowodowć błędy ? Wiem, że pytanie może wydać się śmieszne i naiwne, ale sądzę że dosyć istotne. Pozdrawiam,
kuba gładykowski