andrzejj9 w dużej części Cię rozumiem dlatego też ja w przyszłości planuje sobie kupić rzutnik przystosowany do wyświetlania obrazów 2,35:1. [są już takie]. Ponadto mając rzutnik łatwo sterować proporcjami obrazu: wystarczy albo wysunąć albo wsunąć trochę ekranu :] (tutaj dobre są ekrany z elektrycznym wysuwaniem na pilota).
----

Myślałem, że w BD w końcu wprowadzą pan&scan (były przymiarki na dvd ale jakoś to się nie przyjęło). Dużo o tej metodzie można wyczytać w kmf'ie (klub miłośników filmów) Chodzi tutaj o dodatkową wiedzę o odtwarzaniu filmu w każdej klatce - jak ma być kadrowany do np.16:9 (gdy pierwotnie jest 2,39:1): taka metoda daje dużo lepsze rozwiązanie niż prymitywne obcinanie symetrycznie boków.

Można się za to pocieszyć, ze w BD-java można ponoć ściągnąć z oficjalnej strony lektora i w czasie rzeczywistym "wmuksować' go do najlepszej jakości dźwięku dostępnego na płytce - ale nie wiem jak to jest z praktyką, tylko tak gdzieś czytałem że teoretycznie BD-java to umożliwia. Próbował ktoś już tego?

Pozdrówka!

Nie wiem czy to pocieszające, ale umiejętność czytania ze zrozumieniem zanika nie tylko w Polsce.. Napisałem do sprzedającego z jednej aukcji pytając, czy poza regionem te wydania różnią się od siebie (dając link do aukcji drugiej). Otrzymałem odpowiedź, że na jego aukcji jest wydanie Region B, czyli odtwarzane w takich a takich krajach, natomiast na tej drugiej jest Region Free.. Fascynujące kurcze.. w życiu bym na to nie wpadł..

Doceniam szybką odpowiedź, ale.. chociaż nie.. takiej odpowiedzi nie doceniam. Pytanie pozostaje aktualne (chyba, że teraz napiszę do tego drugiego..).

A propos "a propo"...

A właśnie a propo wydań. Chyba sobie w końcu sprawię Earth na blu-ray'u. Poszukałem na Ebay'u i dwie oferty zwróciły moją uwagę:

http://cgi.ebay.pl/Planet-Earth-Comp...item19baf7df48

http://cgi.ebay.pl/Planet-Earth-Box-...item4a9fbcf55e

Czy one się czymś różnią? Wyglądają identycznie, ale w opisie jednego jest Region Free, drugiego Region 2. Przyzwyczaiłem się już, że wydania amerykańskie, brytyjskie i polskie różnią się od siebie (na inne nie patrzę), ale jeśli jeszcze mają być różne w jednym kraju, to za dużo już tego szczęścia..

No tak, ale jedno, jeśli w ogóle jakiś stary film trzeba przerobić i efekty mogą być różne, a co innego, kiedy np. wydania amerykańskie ma bardzo dobrą jakość obrazu, a wydanie polskie fatalną. Może to lekka przesada, ale był jakiś tytuł i to wcale nie dawno, gdzie na jednym wydaniu obraz miał prawie 2 razy objętość (w gigabajtach) w porównaniu do drugiego.

W tym momencie, jak interesuje mnie jakiś tytuł i tak zaczynam od lektury kilku stron, gdzie są dokładne recenzje z uwzględnieniem jakości obrazu i dźwięku, a potem sprawdzam, jakie to jest wydanie (z jakiego kraju) i tam kupuję. A teraz wychodzi, że jeszcze warto by patrzeć na format obrazu, bo gdzie indziej może być lepszy. Dla mnie przesada..

Andrzejj9 pewnie już to wie, a i inni powinni,że transfer obrazu na płyty BD nie zawsze wychodzi szczęśliwie. Przykładem jest według forum HDTVPolska słynny Gladiator, gdzie videofile skarżą sie na jakość obrazu. Czy mają rację ? To juz każdy musi sobie sam odpowiedzieć. Jakość obrazu zalezy od tego czy wykonano go z negatywu czy późniejszych kopii a nawet kopii kopii. Materiał filmowy trzeba restaurować, najlepiej komputerowo, klatka po klatce (bo jeśli robi to automatycznie sam komputer to wychodzą czasem dziwne rzeczy). Należy uważać z filtrami odszumiającymi i wyostrzającymi krawędzie (EE). Także kodowanie filmu (stratne) może być wykonane ze zbyt dużą kompresją. Wtedy bitrate jest za mały. Wszystko generuje koszty a ksiegowi starają się je obcinać, kosztem...późniejszego wydania płyty i wrażeń widza.

Ok, czyli nie dość, że jest pomieszanie z tymi formatami, to wychodzi jeszcze, że kupując Blu-ray trzeba patrzeć na nie tylko na jakość wydania, kodowanie obrazu i dźwięku, ale także jego format? Chyba coraz bardziej zaczynam lubić zwykłe divixy...

Swietny artykul :-)! Reputa leci!

EDIT : Albo i nie :-(... Mowia ze za czesto Cie chwale...

W latach 90-tych TV zmieniła format wyświetlania na bardziej panoramiczny. Format 16:9 (1,78:1) dla TV HD był kompromisem pomiędzy wszystkimi formatami obrazu TV i kinowego. Takie proporcje są też standartem zapisu na płytach BD i lepszych DVD-Video. Bliższy formatowi 16:9 jest format 1,85:1 (róznica powierzchni to tylko 4%).W produkcji filmu dla TV i BD albo korzysta się z otwarcia kadru w transferze i skanowaniu w proporcjach 1,78:1 (jesli naświetlano pełną klatkę filmu) albo przycina kadr z 1,85:1 na 1,78:1 (film naświetlano już w proporcjach 1,85:1). W obu przypadkach kompozycja kadru pozostaje taka sama. TV HD często stosuje otwieranie kadru lub przycinanie do 1,78:1. NA BD zostawia się raczej orginalny format.
W przypadku Super 35 można "otworzyć kadr" (opcja Open Matte) aż do 1,78:1, przez co film może stracić częśc artystycznego wyrazu (zobaczymy więcej niż chciał reżyser, możemy ewentualnie zobaczyć części scenografii, mikrofony) Nie jest to aż taki problem (kazdy film jest obecnie robiony z myślą o transferze także wideo). Transfery na BD pozostają zwykle przy orginalnym formacie 2,39:1 (czyli Super 35 w tym przypadku) a dls TV formatuje się je procesem Open Matte do 1,78:1.
JAko ciekawostkę autor artykułu w A/V podał,ze Piratów z Karaibów na BD przygotowano źle bo film był robiony już pod "otwarcie" na 16:9. Ale gdy przygotowywano go na BD, w formacie 2,39:1 kaszetę ustawiono centralnie i w niektórych ujęciach aktorzy mieli poucinane głowy a część akcji działa się poza widoczną częścią kadru.
- format stricte anamorficzny mozna przetransferować od 1,78:1 obcinając boki do tej proporcji. Traci się jednak 25% kadru. Transfery BD są więc dokonywane w orginalnym formacie. Telewizyjne sa jednak przycinane bo przeciętny telewidz nie lubi tych czarnych pasów i nie zważa na utratę części kadru.

Ciekawie wygląda w artykule kadr z Gladiatora. W kinie ,kiedy Maximus jedzie na koniu, ma obcięty czubek hełmu i końskie uszy. W Wersji Open Matte w kanadyjskiej TV hełm jest pełny a koń ma praktycznie cały łeb w kadrze. Widzimy też całą rękę Generała z mieczem i popręg na szyi konia.

za Audio/Video z 2008 roku - artykuł Transfer obrazu filmowego na DVD i Blu-Ray Wojciecha Janio.

Za Audio Video z 2008 roku.

Ewolucja formatów kinowych :
- pierwsze półwiecze kinematografii - obraz miał niemal kwadratową proporcję boków 1,33 : 1. Identyczny format przyjęła telewizja w latach 30-tych (4:3).
- w latach 50-tych kino poczuło się zagrożone ekspansją TV i zaczęło konstruować formaty niekompatybilne z telewizyjnym, panoramiczne.
- wojna formatów zakończyła się w połowie lat 60-tych, kiedy to w USA wypracowano dwa formaty używane do dnia dzisiejszego : 2,39:1 oraz 1,85:1.
- kinematografia europejska stosuje także format 1,66:1
- w erze kina niemego kamera naświetlała na taśmie 35 mm klatkę filmu o wymiarach 24,89x16,67 mm2 (1,33:1). Projektory posiadały ramkę, która ograniczała powierzchnię wyswietlanego obrazu o 5%. Aby wyeliminować niedoskonałosci obrazu na brzegach naświetlonej klatki. (obecnie nazywamy to overscan w TV)
- w 1932 Akademia filmowa zaproponowała format dla filmów dźwiękowych (klatka 22x16mm2) o poporcjach 1,37:1 . (zrezygnowano z formatu 1,17:1).
- formaty 1,66:1 i 1,85:1 biora się z przesłonięcia górnej i dolnej części klatki formatu 1,37:1 (już na etapie kręcenia filmu - kaszeta w kamerze czyli opcja hard matte albo na etapie tworzenia kopii pokazowych - soft matte. Drugie rozwiązanie pozwala w postprodukcji przesuwać kadr w pionie i np. powiększać kadr do proporcji telewizyjnych).
- najszerszy dziś format kinowy to 2,39:1. Uzyskuje się go przez proces anamorficzny : naświetlanie klatki o proporcjach 1,19:1 stosując specjalne obiektywy, które ściskają obraz w poziomie o czynnik 2. Dzięki temu wykorzystuje się o wiele większą powierzchnię taśmy niż w formatach 1,66:1 i 1,85:1. Format ten nazywany jest Scope (od Cinemascope) a wartość proporcji na okładkach płyt jest podawana jako 2,35:1 (poprzez sentyment do produkcji anamorficznych z lat 1958-70, które miały takie proporcje). proces anamorficzny jest drogi, powoduje zniekształcenia obrazu i artefakty, obiektywy są droższe a kamera nie rejestruje niczego powyżej i poniżej kadru.
- format Super 35 - w formacie tym naświetla się pełną powierzchnię pojedyńczej klatki 35mm a potem kadruje się z niej obraz o proporcjach 2,39:1. (np. film Camerona "Otchłań" z 1989.) Dzięki obróbce cyfrowej format ten nie musi już powstawać przez kopiowanie obrazu przez specjalne soczewki na format anamorficzny.

"Wzruszyła mnie twoja historia" chciałoby się rzec.

Nic innego nie pozostaje, tylko czekać na premierę danego tytułu w 4:3 na Polsacie...

Za przedmówcami - od tego są klawisze 'zoom' tudzież 'aspect' w TV lub odtwarzaczu, żeby każdy mógł sobie dopasować, obciąć, powiększyć obraz, tak jak lubi.

Generalnie macie oczywiście rację. Jednak naprawdę w przypadku filmów na DVD (nie mając zaznaczanych żadnych dodatkowych opcji), większość filmów oglądałem na całym (lub pawie) ekranie. Dopiero na Blu-Ray okazało się. że mam niby lepszą jakość, ale wyraźnie mniejszy ekran. Jak widzę coś za coś i nie ma innej możliwości, jak tylko to, że filmy na całym ekranie są w jakiś sposób obcięte. Ale naprawdę przez te wiele lat oglądania filmów w ten sposób (telewizja) nigdy mi to nie przeszkadzało. Nawet jeśli widziałem tytuły, na których wcześniej byłem w kinie, więc co teoretycznie powinno mnie razić.

Sam więc nie wiem.. Z jednej strony obcinanie jakiekolwiek filmu faktycznie jest nienajlepszym rozwiązaniem. Z drugiej strony nie wyobrażam sobie w domu telewizora o proporcjach kinowych. 16:9 jest chyba jakimś kompromisem, ale tak naprawdę jak się dobrze zastanowić, to więcej tu wad niż zalet - nie dość, że powierzchnia ekranu wyraźnie mniejsza niż w porównywalnych gabarytowo 16:10 nie mówiąc o 4:3, to jeszcze jej wyraźna część pozostaje niewykorzystana..

Telewizor, jak sama nazwa wskazuje, sluzy do ogladania TELEWIZJI... 16:9 nie jest formatem PANORAMICZNYM, lecz dziwadlem wymyslonym na potrzeby telewizji - w kinie 16:9 nazywa sie formatem POSZERZONYM. Filmy jednak kreci sie do KIN i to najczesciej w formacie 64:27 (2.35:1) co jest najblizsze zasiegowi jaki ogarnia ludzkie oko. I teraz jest wybor - albo masz czlowieka SWIADOMEGO ktory wie, ze taka byla wizja rezyserska i pelnie obrazu uzyskasz majac czarne pasy u gory i dolu ekranu, albo masz buraka ktory na forach krzyczy ze "zaplacicl za telewizor i chce wykorzystywac jego caly obszar" i nawrzuca w opcjach TV wszelkich zoomow i innych pasci by zbeszczescic obraz. Najczesciej jeszcze wlaczy jakis uklad 100-200 Hz sprawiajacy ze film wyglada jak "Na wspolnej" (zadnego poszanowania dla 24 klatek)...

Nie spotkales sie, bo albo w opcjach odtwarzacza programowego badz sprzetowego miales zaznaczona obrobke obrazu anamorficznego. Przez co obraz z 64:21 byl przeskalowywany do 16:9 ucinajac kawalek obrazu. Swietokradztwo...

Byl tylko tego nie dostrzegales. Znajdz sobie porownania klatki oryginalnej i "zbeszczeszczonej" na potrzeby telewizji. Zreszta... Tak jak pisalem... Telewizor jest do telewizji - jak sie nie godzisz z paskami w FILMACH to kupujesz projektor. Bo on sluzy do filmow. Mnie ten etap czeka za pare lat mysle jak powieksze mieszkanie. Ale poki co ani mi w glowie zoomowanie, niszczenie wizji rezysera i... filmu jako takiego,

Teoretycznie masz rację i się z tym zgadzam. Problem w tym, że rezultaty jednak są inne. Nie zawsze, ale przy bezpośrednim porównaniu okazuje się, że w telewizji jednak zwykle jest mniej obcięte. Nie wiem, w jaki sposób.

Filmów w 4:3 nikt nie kręci, takie filmy mają po prostu obcięte boki.
Tak samo możesz obciąć sobie film w 21:9, chyba masz na pilocie guzik "aspect" lub coś podobnego.