wojtas

A to:

Sex Lokomotywa"
Słuchaj dziewczynko! -Ona nie słucha.
Przesunął więc rekę od piersi do brzucha...
Buch! Jak gorąco!
Uf! Jak gorąco!
Tyżeś to w nocy? Tyżeś Jasienku?
Jam ca najdroższa! Wiec wchodź omaleńku!...
I wszedl w nia powoli, jak zolw ciezale
Ruszyl- dwa razy- wolniutko, ospale.
Szarpnela sie troche, przyciagnal z ozolem,
Nogami sie zaparl o krzeslo za stolem,
I teraz przyspieszyl, i gna coraz predzej,
I dudni i stuka, lomoce i pedzi.
A dokad? A dokad? A dokad? Na wprost!
(kleczala wygieta w pozycji "na most")
A on w te szpare, w ten tunel, w ten las,
I spieszy sie, spieszy by zdazyc na czas.
Az lozko turkocze, i krzeslo tez puka,
A Jasiu ja puka, puka i puka.
Tak gladko, tak lekko, tak calem za cal,
Wyjmowal i wkladal ten narzad jak stal.
A ona spocona, zziajana, zdyszana,
Legla na plecach, uniosla kolana,
Zdziwiona tym wszystkm, co sie z nia dzieje
Pyta sie Jaska, pyta i smieje;
A skadze, a jakze, a czemu tak gnasz!?
A c to to, co to to mi pchasz!?
Ze wali, ze pedzi, ze bucha buch buch!!
Ach jakze, ach jakze ja lubie ten ruch!
I gna ja, i pcha ja i akcje swa toczy,
I tloczy ja Jasiu uroczy, tloczy.
Nagle - swist!
Nagle - gwizd!
Buchnelo - Buch!
I stanal juz ruch.
Oj gdzie mi zniknales!
Chce jeszcze Jasienku!
Probuje go znalezc reka po ciemku.
A on juz bez ducha, maly, skulony,
spi nieboraczek, choc akt nie skonczony.
Wiec strzela biedna wokolo oczyma,
Dziwi sie temu, co w rece trzyma.
I placze, narzeka na los swoj niewiesci,
I w koncu sie sama ze soba piesci.
A Jasiu? Znal prawdy nieznane dla ludu.
Przeczytal Wislocka, chcial teraz cudu.
Sadzil, ze starczy ta szybkosc, ten ruch,
Technika, pozycja i owo "buch buch".
By zone rozpalic do ognia bialosci.
A ona pragnela tez innej milosci.
Milosci zawartej w spojrzenia iskierce,
Wiec Jasiu- procz kuski- miej takze serce!