Druga sesja tylko potwierdziła to, co widzieliśmy w pierwszej. Wakelin przeżywa najlepszy jak dotąd okres w swojej karierze, piszesz: "gra swoje", ale to jego jest naprawdę solidne (trochę przypomina mi taką spokojną, skuteczną grę Selby'ego z okresów, kiedy nie była ona bardzo widowiskowa, ale za to pozwalała wygrywać większość spotkań).
Wbrew pozorom obecny okres w tourze wcale tak mocno się nie różni od tego, co widzieliśmy 15 lat temu (duża dominacja kilku najlepszych zawodników). Dziś konkurencja jest bardzo duża i nawet takie talenty jak Trump, Selby czy Robertson nie wygrywają już seriami. Mamy też więcej nazwisk zdolnych wygrać dowolny turniej jeśli będą miały dobry tydzień, niż miejsc w pierwszej szesnastce. Ale nadal możemy podzielić zawodników na tych z pierwszej szesnastki, gdzie kilka nazwisk jest niemal zabetonowanych oraz tych okupujących nieco dalsze miejsca, gdzie latami obserwujemy talent, miejscami lepszą dyspozycję, ale i brak tej powtarzalności, która pozwala 50-letniemu Johnowi Higginsowi być tu, gdzie jest. I owszem, tym z pierwszej szesnastki jest trochę łatwiej, bo do niektórych turniejów są zakwalifikowani z automatu i już wygranie jednego meczu daje im kolejną porcję punktów rankingowych nieporównanie większą niż zawodnikom, którzy po wygraniu jednego meczu w kwalifikacjach dostają po ok. 2 tysiące funtów/punktów. Ale to też kwestia regularnego dochodzenia do ćwierćfinałów, półfinałów, bo dopiero takie wyniki pozwalają odskakiwać wyraźnie od reszty stawki.
i jadę po czarną taśmę "samochodową", bo mi się skończyła, a jest kluczowa w paru punktach przy rozwieszaniu lampek
