[żółtodziób]

Jestem tu nowy i żółtodziobem w kwestiach komputerowych i mam pytania
Po pierwsze:
Jakie wypada używać nośniki, by dobrze nagrać płyty audio i cieszyć się nimi np. 20 lat bez straty jakości zapisu (pomijam uszkodzenia mechaniczne na skutek zarysowań w toku normalnego użytkowania) i czy to w ogóle jest możliwe? Chodzi mi o pliki w formie rozpakowanej typu MP3, OGG, WMA, APE, FLAC, MPC ect.
Po drugie:
Czy można nośników CD-R używać skutecznie do skompresowanych archiwów (audio, plików tekstowych, obrazów video) mając na myśli perspektywę, dajmy na to, 5-ciu, 10-ciu latach ich nieużywania (siedzą sobie zgrane CD-ki przez ten cały czas wyłącznie w opakowaniu)? Chodzi mi o to, czy da się takie archiwum bez problemów otworzyć (rozpakować)? Czy będzie czytelne?
---
Po trzecie
Martwi mnie kwestia archiwizacji muzyki na takich zwykłych nośnikach, choć renomowanej firmy/marki (TDK? na pewno, VERBATIM? na pewno, SONY? na pewno), które są tańsze od tych z napisem AUDIO.
Czy zatem do archiwizacji spakowanych archiwów (muzycznych i niemuzycznych) oraz archiwizacji muzy nieskompresowanej należy używać drogich płyt CD- R AUDIO , np. wyżej wymienionych marek, czy też wystarczy zwykłe CD-R renomowanej marki?
---
Po czwarte
Czemu wszyscy na forum podniecaja się nazwą Taiyo Yuden Company Ltd.? Czy nazwa CMC Magnetic Corporation jest gorsza?
---
Po piąte
Na ile są skuteczne mechanizmy korekty odczytu w przypadku zdegradowanej (zestarzałej) płyty CD zależnie od rodzaju danych (audio, obraz, tekst) i sposobu zapisu (spakowane dane/niespakowane dane)? Czy tylko działa ta korekcja błędów zapisu w przypadku audio/video i na ile skutecznie?
---
Pytam, bo gdzieś czytałem, że nośniki CD-R po kilku latach ulegają degradacji, po prostu się starzeją i są kłopoty z ich odczytaniem, a płyty CD-RW jeszcze bardziej są podatne na starzenie, czyli szybciej degradują się na nich zapisane bity. Dlatego te ostatnie służą ponoć do zapisywania na krótko bitów informacji, by je potem powtórnie wypalić.
Czy to wszystko prawda?