[Prezesik]

Coraz weselej po drugiej stronie
korci, by zajrzeć tam na chwilę,
ale to wszystko tak ułożone
zawile.
Wiem, że w tym drzemie sens jakiś boski
by się nikomu nie zdawało,
że starczą tylko ziemskie troski
za całość.
Że w odpowiedniej chwili,
wystarczy moi mili,
trzy główne cnoty mieć za pazuchą,
strojny garnitur, brodę pod muchą.
Oj, to się będziem dziwili,
że tam nas nie wpuścili.

Coraz weselej po drugiej stronie,
musi że jedzą tam precelki.
A my tu ciągle, a my w ogonie
kolejki.
Chociaż nie spieszno nam do kolegów,
Choć każdy chciałby się jeszcze zachować
miło by było niebieskich precelków
skosztować.
I w odpowiedniej chwili
powrócić moi mili.
By tu na ziemi wyczyniać harce,
chodzić na karty, chodzić na tańce.
Ale nam nikt nie da zgody,
na precle i ziemskie mody.

Coraz weselej po drugiej stronie,
a po tej naszej jakby mniej śmiechu.
I coraz bardziej srebrzą się skronie
w pośpiechu.
A tam naprawdę coraz weselej,
dziarscy koledzy, piękne kobiety
Lecz, żeby zajrzeć tam niemożliwe,
niestety.
Chociaż juz tacy byli,
co sposób wymyślili.
I posiadali wcześniej kupiony
bilet powrotny w obydwie strony.
Nie w tym nic dziwnego,
bo oni z poznańskiego.
Oj dana, dana, oj dana,
bo oni byli z Poznania!