|
Wzdycha***322;a kreda: "Wci***261;***380; jestem bia***322;a,
Nie chc***281; by***263; bia***322;a!..." No i - sczernia***322;a.
J***281;cza***322; atrament: "O, losie marny,
Wci***261;***380; jestem czarny, kompletnie czarny,
Jak gdyby we mnie kto smo***322;***281; przela***322;.
Nie chc***281; by***263; czarny! Do***347;***263; ju***380;!" I zbiela***322;.
W szkole straszliwy zrobi***322; si***281; zam***281;t:
***321;adna historia! Bia***322;y atrament!
Kt***243;***380; go na bia***322;ym dojrzy papierze?
Nikn***261; litery i kleksy ***347;wie***380;e,
Nie zda si***281; na nic wypracowanie,
Gdy z liter nawet ***347;lad nie zostanie.
Zblad***322; nauczyciel i bladolicy
Przez chwil***281; z kred***261; sta***322; przy tablicy,
Lecz nic napisa***263; na niej si***281; nie da:
Czarna tablica i czarna kreda!
Jak tu rozwi***261;za***263; mo***380;na zadanie,
Gdy cyfr odr***243;***380;ni***263; nikt nie jest w stanie.
Rzek***322; nauczyciel zak***322;opotany:
"Dziwne to, bardzo dziwne przemiany!
Kreda jest czarna, atrament bia***322;y...
Wiemy, kto robi takie kawa***322;y!"
M***243;wi***261;c to palec przytkn***261;***322; do czo***322;a,
Gro***378;nym spojrzeniem powi***243;d***322; doko***322;a
I mnie, cho***263; ja si***281; winnym nie czuj***281;,
Ze sprawowania postawi***322; dw***243;j***281;.
Jan Brzechwa
|